EDWARDS' VIJGPAPEGAAI
Herkomst: Het noordoosten van
Nieuw-Guinea vanaf de Humboldt Baai tot aan de Golf van Huon.
Beschrijving: lengte ongeveer 19
cm.
Man:
algemene lichaamskleur groen, meer geelgroen aan weerszijden van de borst en op
het onderlichaam. Voorhoofd en schedeldek zijn geelachtig groen, de achterkop
is olijfbruin; een brede zwarte nekband loopt van oog tot oog. De bevedering
van de wangen is smal en opvallend lang; kleur rood. De oordekveren zijn
eveneens smal en verlengd, geel gekleurd met afwisselend rode en blauwe
veertippen. Keel en borst zijn rood. Over de bovenborst loopt een blauwzwarte
band. Vleugelsdek groen; de meest binnenste vleugeldekveertjes hebben
oranjerode veerzomen. De snavel is grijszwart, de oogiris rood. Poten grijs;
nagels grijszwart.
Pop:
de pop onderscheidt zich van de man door een geelgroene keel- en borstkleur;
over de bovenborst loopt een brede donkerblauwe band.
Biotoop
De
Edwards' vijgpapegaai is een echte bos- en boombewoner. Vaak solitair
gesignaleerd, vlot bewegend door de bovenste buitenste takken van bomen. Ripley
nam eens een paartje waar in gezelschap van een groep spreeuwen. Hun algemene
benaming danken ze aan hun voornaamste voedselbron de wilde vijg, die in elk
rijpingstadium in het woongebied voorkomt. Overigens schijnen de vogels alleen
de zaden te eten. Ongetwijfeld eten ze ook wel andere zaden en vruchten en
mogelijk zelfs wel levend voer in de vorm van kleine insecten en hun larven.
Over hun broedgewoonten is niets bekend. Ooit werd begin juli in de wildbaan
een jong gevangen. Daaruit zou men kunnen concluderen dat het broedseizoen van
deze vogels samenvalt met onze lente.
Avicultuur
In
liefhebberskringen worden deze vogels als zeldzaamheden beschouwd. Ook in de
literatuur is nauwelijks iets over hen te vinden. Vast staat dat ze nauw
verwant zijn aan de lori's. In de tweede helft van de zeventiger jaren zijn
deze vogels in beperkte aantallen in Europa geďmporteerd en ook in
liefhebbershanden terecht gekomen. Thans worden ze, zover ik weet, alleen nog gehouden
in de grotere vogelparken zoals het vermaarde Vogelpark Walsrode. Behalve de
Edwards' vijgpapegaai, Psitaculirostris
edwardsii, kan men in Walsrode ook de Desmarest's vijgpapegaai Psittaculirostris desmarestii, en de
Salvadori’s vijgpapegaai Psittaculirostris
salvadorii bewonderen.
Psittaculirostris-vijgpapegaaien
gedragen zich in gevangenschap vaak ongemeen agressief. Het komt er op neer dat
ze paarsgewijs gehouden moeten worden. Deze vogels slapen in een nestkast.
Knagen graag aan verse takken. De fok met de Edward's vijgparkiet is –
voorzover ik heb kunnen nagaan - nog niet gelukt.
Tekst:
H.W.J. van der Linden